کره خر قصه ما در خانواده ای متوسط زندگی می کرد و وضع زندگیشون بد نبود .
پدر و مادرش هم کارمند بودند و هر روز تا عصر کار می کردند و ساعت پنج و شش عصر هر روز خسته و کوفته می رسیدند خونه .

کره خر عزیز ما دانش آموز بود و سال دوم دبیرستان درس می خوند . متاسفانه از بد روزگار درسهاش چندان خوب نبود . معمولا نمرات ضعیفی در دروس مختلف

کسب می کرد و همیشه در مقابل سایر همشاگردیهاش و پدر و مادرش سر افکنده بود .

بدترین درس این خر جوان ریاضی بود که آخرش با نمره 7 در همین درس ریاضی یک ترم افتاد .

یه شب نشسته بود و به شدت تلاش می کرد که ریاضی بخونه و بتونه یه چیزی یاد بگیره . اما هر چی تلاش می کرد نمی تونست حتی یک کلمه از ریاضیات رو

بفهمه . آخرش دیگه حسابی گیج شد و یه دفعه با فریاد گفت  : " آخه چرا من باید ریاضی بخونم . مگه ریاضی به چه درد من می خوره ؟  اصلا چرا باید درس بخونم

و دانشگاه برم ؟"

پدر و مادرش اومدن گفتن چیه داد و بیداد می کنی ؟ چه خبرته

کره خر : من برای چی باید درس بخونم، که چی بشه ؟

پدر و مادرش : خوب معلومه تو باید درس بخونی تا بری دانشگاه .

کره خر : خوب برم دانشگاه که چی بشه ؟

پدر و مادرش : خوب بازم معلومه تا بتونی یه شغل آبرو مند پیدا کنی و بتونی در آمد داشته باشی .

کره خر  :  مگه این همه کره خری که رفتند دانشگاه به کجا رسیدن . همه بیکارن دیگه ؟

پدر و مادرش یکم فکر کردن دیدن همچی بی راهم نمی گه و گفتند : تو حالا چیکار داری ، تو درست رو بخون ، حالا بعد ببینیم چی میشه .

کره خره : خوب مگه عقلم کمه . این همه خودم رو بیچاره کنم درس بخونم و بعد کلی زحمت بکشم برم دانشگاه و چهار سال با ارزش جوونیم رو تلف کنم تا آخر

معلوم نباشه که چی می خواهد بشه . گفت الا بلا من دیگه درس نمی خونم .

جر و بحث بینشون بالا گرفت و آخرش بعد کلی مشاجره قرار شد فعلا دیپلمش بگیره بعد اگر نخواست دانشگاه نره . کره خر عزیز ما تصمیم می گیره به جای

رشته ریاضی بره رشته کامپیوتر کاردانش بخونه . چون می خواست واقعا یه مهارتی بدست بیاره که با کمک اون بتونه در آینده یه شغلی بدست بیاره .

کره خر عزیز ما بلاخره رشته کاردانش کامپیوتر رفت و بعد از یکسال مدرک دیپلمش رو گرفت . بعد می رفت جاهای مختلف برای کار آموزی تا مهارت خودش رو به

صورت عملی بالا ببره .

پدر و مادرش بهش می گفتن ببین کره خر همسایه داره برای دانشگاه می خونه . ببین پسر عموت ، دختر خاله ات دارن میرن دانشگاه . اون وقت تو بدبخت نفهم

موندی خونه . کره خره هم می گفت برم دانشگاه که آخرش با کلی پارتی بازی و بدبختی بشم کارمند حقوق بگیر ؟

خلاصه بعد از چند وقت اتفاقا به یه کتاب برخورد کرد که با خوندن اون کتاب فهمید که برای موفقیت در زندگی باید خودش رو یه خر قوی و تلاشگر تبدیل کنه و بتونه تو

زندگیش اهداف بزرگی داشته باشه . خلاصه در مغز کوچک این خر جوان تحولی رخ داد . در یک لحظه احساس کرد باید سعی کنه از خودش یک خر با روحیه قوی و

هدفمند بسازه . خر قصه ما شروع به مطالعه کتابهایی که در زمینه موفقیت می کنه .

به تدریج دیدش نسبت به زندگی باز شد و تونست راه موفقیت رو به خوبی ببینه .

در همین حال همه اطرافیانش بهش می گفتن تو با دانشگاه نرفتن بدبخت و بیچاره میشی . بهش می گفتن : آخه بیچاره برو دنبال یه کار درست حسابی ، این

خیال بافیها رو بگذار کنار . تو هیچی حالیت نیست . و خلاصه هی بهش سر کوفت میزدند .

اما کره خر ما این حرفها تو گوشش نمی رفت و فقط عرعر خودش رو سر می داد .

 بعد از چند سال کار در شرکتهای مختلف بلاخره تصمیم گرفت که اصول مدیریت و اقتصاد رو یاد بگیره . این در حالی بود که سایر همسن و سالاش تو فامیل دنبال

درس خوندن و دانشگاه رفتن بودن و اصلا به واقعیتهای زندگی نگاه نمی کردند و صرفا چون شنیده بودند که راه خوشبختی از طریق دانشگاه میسر میشه کورکورانه

به دانشگاه می رفتند و رشته هایی انتخاب می کردند که علاقه ی چندان به اون رشته ها نداشتند .

کره خر ما میره دنبال کسب تجارب مدیریت و اقتصاد و سعی میکنه خوشناسی خوبی از خودش بدست بیاره . خلاصه بعد از چند سال تلاش و زحمت در زمینه

بورس و مدیریت تجارب بسیار با ارزشی بدست میاره و یکم یکم موفق میشه سرمایه خوبی بدست بیاره .

اما همون پسر عموها و فک فامیلهاش که فقط رفته بودن دانشگاه و یه مدرک گرفته بودن مشغول شغلهای ساده ای بودند که حقوق بخور و نمیری داشتند .

خلاصه با اینکه کره خر ما که الان دیگه واسه خودش الاغ جا افتاده و محترمی شده بود اما هنوز از اطرافیان می شنید که تو شانس آوری و اگرنه بدبخت و بیچاره

میشدی . و هنوز می شنید که تو باید دانشگاه می رفتی .

اون وقتی از دانشگاه رفتن با کره خرهای جوان صحبت می کرد می گفت شما برای چی به دانشگاه می روید . می گفتند چون پدر و مادر ما به ما اینطور میگن و

پاسخ می داد خوب شما اگر به رشته ای علاقه دارید حتما اون رشته رو دنبال کنید ، اما هیچ وقت خواسته های خودتون به خاطر پدر و مادرتون زیر پا نگذارید .

کره خر داستان ما هنوز هم واقعا نمی فهمید برای چی باید حتما به دانشگاه می رفت ؟

نویسنده بدبخت !

عاقبت به همراه همون دوست دهن گشادش راهی شهر اردبیل شد . با هزار امید و آرزو رفتن که به حساب تحصیلات دانشگاه بدست بیارن . حالا بشنوید از دانشگاه رفتن این خیار چنبر ...

برای خوندن اصل داستان روی ادامه مطلب کلیل کنید .

با خودش فکر می کرد با اون امتحان آبگوشتی که اون داده مگه ممکنه قبول هم بشه . سر کنکور همنطوری الکی شیر یا خط مینداخت و یکی از گزیننه ها رو تیک

می زد . آخر هم تو برگه نظرسنجی چرت و پرت نوشته بود و تحویل داده بود . به هر حالا از موجودی مثل سیبیل این قبیل حرکات بعید نیست .

در مورد سیبیل باید گفت یک موجود 160 سانتی رو در نظر بگیرید که قادره راه بره ، تغذیه کنه ، تنفس کنه و حرف بزنه (که تازه بعد از نیم ساعت تازه میفهمه چی

گفته) و معمولا ظرق دو ثانیه هم ضایع میشه  . اصولا وقتی حرفی میزنه همه منتظرن ببین این چی می خواهد بگه که از خنده روده بر شن . طفلکی همیشه اسکول کلاس و مدرسه و فامیل بوده . رو همین حساب تو سن 18 سالگی تازه یکم یکم این رو درک کرده بود که وقتی کمتر حرف میزنه خیلی کمتر مورد تمسخر قرار می گیره . واسه همین اکثرا لال میشد .

متاسفانه قادر نیست فکر کنه و برای همین هم ریاضیات و فیزیک که نیاز به محاسبه داره براش مثل یک هیولا میمونه . حل معما که براش خطر مرگ رو به همراه داره . مثلا یکبار بهش گفتن مرغ اول بوجود اومد یا تخم مرغ و نتیجه اینکه آقا یک ساعت هنگ کرد و بعد کارش به اغما کشید و یه هفته تو کما بود و به زور دعا و نذر و نیاز دوباره به هوش اومد و بعد از اون همه فهمیدن پرسیدن ساده ترین معماها هم برای این موجود خطر مرگ رو به دنبال خواهد داشت .

خلاصه براتون بگم ضریب هوشیش چیزی در حد ضریب هوشی جلبک سبز دریاهای آزاد هست . که در نوع خودش همچی بد هم نیست . چون بلاخره در زمان نیاز دو کلمه حرفم میتونه بزنه و میتونه به زندگیش ادامه بده .

در زمینه تیپ و قیافه باید تلاش قابل ستایش و عجیبی برای جواد بودن می کنه . تیپش اساسی ضایع است . یک شلوار گشاد قهوه ای (از اونهایی که زمان هیتلر هم مد نبوده) و پیراهن از اونایی که الان تن افغانی هام دیگه نیست .

هیکلش بد نیست ، همونطور که قبل گفتن برای خودش پهلونیه با 160 سانت قد و 58 کیلو وزن میتونه جای آرنولد رو بگیره ، البته با اغماض جای انگشت سبابه اش رو .

داشتم می گفتم که سیبیل قصه ما داشت میرفت نتیجه کنکورش یا بهتر بگم شاهکار هنریش رو ببینه . وقتی رفت برای اینکه جلو هم ضایع نشه یکم عقب ایستاد و زور می زد از دور نتیجه ها رو ببینه . یه دفعه یکی از دوستاش (این دوستش هم خودش سوژه خفنی با یک متر دهن که همیشه نیشش تا بنا گوش باز بود ، که اگر شد بعدا داستانش رو میگم ) اومد گفت سیبیل تو کنکور قبول شدی .

سیبیل گفت برو بابا شوخی نکن . رفیقش بعد کلی آیه و قسم بردش جلوی برد که این مجسمه بلاهت نتیجه کنکورش رو ببینه .
بعله جدی جدی این آقا سیبیل تو کنکور قبول شده بود . اونم چی ! روانشناسی دانشگاه سراسری اردبیل !

این آقا سیبیل که خودش رو آماده کرده بود که بره سربازی کلی حال کرد که بدین ترتیب میتونه سربازی رو فر بده بره دانشگاه .

خلاصه با کلی خوشحالی و شادی برگشت خونه . اومد گفت مامان من دانشگاه قبول شدم . اونم رشته روانشناسی اردبیل .

مامانش برگشت گفت خاک بر اون سرت کنم با این رشته قبول شدنت .
آخه الاغ خاک بر سر ، لای جرز دیوار بری مرگ دیده . آخه روانشناسی رشته است . تو آدمی ؟ تو انسانی؟
 یعنی می خوای درس خل و دیونه ها رو بخونی . الان اون پسر همین مریم کلفًته با همه لات بازیهاش و آتیش پارگیهاش رفته دکتر بشه . داداش بزرگ خودت رفته

مهندسی ساختمون می خونه . اونوقت تو الاغ رفتی روانشناسی .
برو گمشو ریختت رو نبینم . نکبت !

سیبیل : بابا روانشناسی در مورد خل ودیونه ها نیست که . در مورد روان و احساسات آدمه .

مامان سیبیل: برو برا من مزخرف نگو   . روانشناسی یعنی خل و دیونه .

سیبیل: یعنی خوشحال نشدی من میرم دانشگاه .

مامان سیبیل: نه که نشدم .اخه خل و دیونه ها هم درس خوندن دارن  .

سیبیل: حالا من هر چی بگم شما حرف خودت بزن .

مامان سیبیل: باشو برو پیش بابات دم مغازه یکم خرت پرت هست ازش بگیر بیار . منتها مواظب باش مثل سری قبل تو راه تو جوب آب نیافتی. آدم باید جلوی پاش

رو نیگاه کنه ، نه اینکه تو آسمون دنبال بستنی بگرده .

راستی اینم داستان داره . یه سری این شاهکار خلقت که رفته بود کلی بار گرفته بود دستش داشت میومد خونه داشت تو راه با آسمان و ابرها نگاه میکرد و تصور

میکرد چی میشد اگر همه این ابرها به بستنی تبدیل بشه . تو همین حال که فکر میکرد با این همه بستنی تا آخر عمرش هم بستنی داره و هیچوقت بستنیهاش تموم نمیشه ، یکدفعه احساس کرد در جایی سقوط کرد . بعد از اینکه به خودش اومد فهمید توی جوب آب افتاده و اسباب و وسایل هم نابود کرده رفته .

حالا به داستانمون بر گردریم ...

سیبیل که حسابی ضایع شده بود رفت پیش باباش دم در مغازه .

سیبیل:سلام بابا
بابای سیبیل:سلام بچه
سیبیل: حالتون خوبه
بابای سیبیل: نتیجه کنکور زهرماریت چه شد خون به جیگر شده ؟
سیبیل: من دانشگاه قبول شدم .
بابای سیبیل:خوب . دیگه چه ؟ چه رشته ای ؟
سیبیل: هان چی یعنی هان چی یعنی ...
بابای سیبیل : د خوب بنال خانه خراب
سیبیل آب دهنش قورت میده و بعد میگه
سیبیل : روانشناسی .
بابای سیبیل : خوبه

سیبیل همچنین خوشحال مشیه و میگه .

سیبیل: جدی خوبه ؟!
بابای سیبیل: آره که خوبه. برای ابله خانه خرابی مثل تو بدم نیست، خوبه . حالا خرجش چقدر هست .

سیبیل : زیاد نیست ، فقط پول رفت و ثبت نامه که زیاد نیست . اونجا به ما خوابگاه میدن . شاید بشه کار دانشجوی هم انجام بدم که خرجم رو در بیارم .
بابای سیبیل : خوب بد نیست. فقط نری مفخوری کنی ، می ری درس میخوانی که فردا یه گهی بشی تو زندگیت .
سیبیل: بله حق با شماست .
بابای سیبیل: یه سری خرت و پرت هم هست که باید برای خانه بخری . این پول و بگیر و برو خانه .
سیبیل : چشم . خداحافظ
بابای خانه: خداحافظ

سیبیل بین فامیلاشون هم همچین معروف شده بود . هر چی نباشه این جلبک سخنگو هم دانشگاه قبول شده بود . یه جورایی پوز خیلیا رو زده بود . انصافا کی فکر می کرد این مغز متفکر دانشگاه قبول بشه . ولی هر چی بود الان دانشگاه قبول شده بود و هیچی نشده داشت با لیسانس نگرفته اش، داشت خودش رو دار میزد .

موعدش که شد یه پولی از باباهه گرفت و گورش رو از شهر گم کرد . یه عده نظرشون این بود که وقتی سیبیل از اون شهر رفت افسردگی در شهر شایع شد .

چون روزانه عده ی زیادی در شهر به این موجود و سوتیهاش می خندید که با رفتنش ، دیگه سوژه خندشون هم از بین رفت .

پایان قسمت اول .
نویسنده بدبخت !

قدم رنجه فرمودید ، صفا آوردید . بفرمائید تو .

امروز روز افتتاح سایتی که می خواهد متفاوت باشه . می خواهد واقعا بخدوندتون .

این سایت به هیچ حزب و جناح و دسته و تشکل و جنبش و گروه و سازمان غیر دولتی و ... وابسته نیست .

فقط به یک بنده خدای شیرین عقل وابستگی داره . که اگر حال داشته باشه بیاد یکم چرت و پرت بگه دور هم بخندیم .

اصلا شما می دونید خنده چقدر فایده داره . می دونید می تونه از بسیاری بیماری جلو گیری کنه . البته اگر خیلی شدید بخندید ممکنه نیاز به عمل جراحی و کمی دوخت و دوز داشته باشید که نواحی ترکیده شده رو بدوزند .

نویسنده بد بخت خیلی فجیع می خنده . اینه که تجربه چند دوخت و دوز بد رو داره . ولی باز عبرت نمیگیره و دوباره جای بخیه هاش می ترکه و باز روز از نو روزی از نو . خلاصه بیشتر از هر چی به نخ بخیه محکم نیاز داره . هر چند که آخرین سری با سیم فولادی ، بخیه کاریش کردن ُ ولی دکترا امید زیادی به مقاومت بخیه های اخیر ندارند . 

ولی به جز چند جای پارگی در روده ها و شکمش بقیه اجزای بدنش خیلی خوب کار می کنند .

البته از قید عقل و هم تقریبا آزاده . تو رو خدا مزخرفات این بیچاره رو به عنوان حرف سیاسی برداشت نکنید . این بدبخت تر از این حرفاس .

خوب حالا براتون از داستانهامون بگم . نویسنده چاق و سنگین ما می خواهد داستانهای خنده دار براتون تعریف کنه . داستانهاش بعضی وقتا با توهم ترکیب میشه . اگر چیزی از مهملاتش نفهمید حتما از عمو چپول که من باشم بپرسید .

حالا اگر گفتید چرا به من میکن چپول ؟؟!!

چونکه حق دارند . هم چشام چیزی رو درست نمیبینه و نه عقل درست حسابی دارم . و اگرنه با این خل و چلا همکاری نمی کردم . نقش بنده در این کارخونه خنده کاتب هست . بچه پررو مدیر و سرپرست کارخونه تولید خندس . نویسنده بدبخت که بهش بگی اِ می ترکه از خنده و دوباره بخیه کاری لازم میشه از دیگران همکاران این کارخونه است . کارش هم خوب معلومه چیه . نوشتن هر چیزیه که بخندونتون .

ولی غیر از اینکه بد می خنده قصه خنده دار هم بلده بنویسه . البته قصه هاش بیشتر شبیه توهمه که باید توسط عمو چپول یکم ویرایش بشه و بعد به در وبلاگ نمایش داده بشه .

امروز تو کارخونه ما کلی شلوغ بازیه و همه رفقای خل و چلمون اومدن تو جشن ما شرکت کنند . نویسنده بدبخت ما که شروع کرده چرت و پرت بنویسه . بچه پررو هم با رفیقای بدتر از خوش هر چی شیرنی برای جشن گرفته بود نشستن دو لپی می بلعن (کوفتشون بشه) . اون وقت من باید خوش آمد گویی و خبر افتتاحمون رو بنویسم .

خلاصه کارخونه خنده سیبیلفان همه تون رو دوست داره و بیشتر از هم لبخندهای قشنگتون دوست داره .

تولیدات ما به زودی در این گاه جنون به عرضه عمومی در میاد و تقدیم همه خنده رو ها میرسه .

دوستدار شما
عمو چپول ، نویسنده بدبخت و بچه پررو